Daar in Hoensbroek stond de wieg
van Mariëtte lief,
en zij groeide op alras
tot een hartendief.
Altijd vrolijk, altijd blij,
ook wel somtijds stout.
Dat was Mariëtte Zink,
met haar hart van goud.

De lagere school doorliep zij snel,
dat was heus geen punt,
al was de “punaise” wel eens kwaad
als ze het had op haar gemunt.
Op “Clara” was het ook altijd feest,
met zr. Magda wel bekend.
“Jettie, kom jij eens hier,
waarom draag jij geen hemd?”

Haar ouders vonden toen al vlug
dat ‘t uit was met de jool.
Mariëtte moest voor haar opvoeding
naar ‘n chique huishoudschool.
Ze ging toen naar Mariënwaard,
met Lumey voor de klas.
“Wat doet je vader, kind?
Vertel mij dat eens ras!”

De oorlog was nu ook voorbij.
De bevrijders kwamen door.
De familie Zink die vluchtte toen
met het hele kinderkoor.
Bij Janssen kreeg men onderdak.
O wat was men blij!
De divan was niet al te breed,
maar lekker de rijstebrij!

De Amerikanen maakten porridge klaar.
Jettie was er bij!
Niet omdat het porridge was,
maar om de vrijerij!
Jan Stevens stond al aan de deur,
en zong dan blij van zin:
“Leve de porridge pap,
omdat ik jou bemin!”

De jaren gingen snel voorbij.
Jan Stevens was al weg.
Jan Schümmer was er ook niet meer,
maar dat was heus geen pech!
De derde Jan kwam in ‘t verschiet,
en bleef haar altijd trouw.
Mariëtte die is voor hem
de allerfijnste vrouw!